Άρης Τερζόπουλος
Όπως όλα δείχνουν οι προφητείες των Μάγια για το 2012 θα επαληθευθούν όσον αφορά στην Ελλάδα
Εικονογράφηση : Μέρος από Pablo Picasso: Woman Crying
Πριν από μερικές βδομάδες παρακολουθούσα την εκπομπή Νέοι Φάκελοι στον Σκάι, όπου ο οικοδεσπότης Αλέξης Παπαχελάς, είχε καλεσμένους έξη εφτά διαπρεπείς ΄Ελληνες οικονομολόγους, που κάνουν καριέρα και σε μεγάλα πανεπιστημιακά ιδρύματα του εξωτερικού, άλλος στο Λονδίνο, άλλος στη Γερμανία, άλλος στις ΗΠΑ κλπ. Το θέμα ήταν ¨Δραχμή ή Ευρώ». Οi μισοί από τους καλεσμένους του Παπαχελά είχαν την άποψη, παραθέτοντας και τα επιχειρήματά τους, ότι η μόνη λύση για την Ελλάδα θα ήταν να επιστρέψει στη δραχμή και ότι η παραμονή στο ευρώ θα ήταν καταστροφική. ΟΙ άλλοι μισοί υποστήριζαν το ακριβώς αντίθετο, ότι η Ελλάδα πρέπει να μείνει πάση θυσία στο ευρώ, τονίζοντας ότι η επιστροφή στη δραχμή θα ήταν καταστροφική. Όπως ήταν φυσικό στο τέλος της συζήτησης, δεν μπορούσα να καταλήξω σε κανένα συμπέρασμα και μια και σε κάθε περίπτωση η απαραίτητη προϋπόθεση είναι η ανάπτυξη και το να καταφέρει κάποια στιγμή η Ελλάδα να εξάγει περισσότερα από όσα εισάγει, που και τα δυο αποτελούν αυτή τη στιγμή μακρινά όνειρα.
Αυτό τον καιρό κανείς απ’ όσους έχω συζητήσει, αλλά και εγώ επίσης δεν μπορεί να καταλάβει προς τα πού πηγαίνει η Ελλάδα και που θα καταλήξει. Στην αρχή της κρίσης, οι περισσότεροι υπέθεταν ότι πρόκειται για κάτι περαστικό και γρήγορά θα παίρναμε πάλι την ανιούσα. Αλλά όπως φαίνεται η κρίση θα είναι συντροφιά μας για πολλά ακόμη χρόνια. Δεν ξέρω αν έφταιξε το ίδιο το Μνημόνιο ή ο τρόπος που εφαρμόστηκε τα δύο προηγούμενα χρόνια, αλλά για την ώρα όλα δείχνουν πως οδηγούμεθα σε μια μη αναστρέψιμη καταστροφή. Σε κυβερνητικό επίπεδο μπορεί αν τελικά πετύχει το περίφημο PSI, δηλαδή η ανταλλαγή με το κούρεμα των ομολόγων και η δανειακή σύμβαση, η Ελλάδα ως κρατική οντότητα να καταφέρει να διασωθεί, αλλά δεν θα μπορούσαμε να πούμε το ίδιο και για τους κατοίκους αυτής της χώρας. Αν τα πρώτα μέτρα που πάρθηκαν το 2010 έφεραν τέτοια ύφεση και βύθισαν εκατοντάδες χιλιάδες οικογένειες στη φτώχεια, αυτά τα μέτρα μοιάζουν με χάδι μπροστά σ’ αυτά που άρχισαν να εφαρμόζονται τώρα. Το χαράτσι στα ακίνητα, τα τέλη στα αυτοκίνητα και οι φόροι πάνω στους φόρους. Οι αποδοχές των δημοσίων υπαλλήλων με το ενιαίο μισθολόγιο, φτάνουν σε μείωση κατά 20-50% σε σχέση με τις αμοιβές τους πριν δυο χρόνια. Στον ιδιωτικό τομέα οι μειώσεις μισθών και οι απολύσεις είναι καθημερινό φαινόμενο και φέτος αναμένεται να κλείσουν πάνω από 60.000 επιχειρήσεις που θα προσθέσουν άλλες 150.000 χιλιάδες άτομα στις στρατιές των ανέργων. Η μεσοαστική τάξη και η περισσότερο και η λιγότερο εύπορη, είχαν πάντα σαν στόχο το να καταφέρουν να αποκτήσουν κάποια ακίνητη περιουσία, που θα αποτελούσε μια ασφάλεια για τα γηρατειά τους και για το μέλλον των παιδιών τους. Τώρα κάποιες παλιότερα αρκετά εύπορες οικογένειες, με τόσα σπίτια και γραφεία ανοίκιαστα, βλέπου την περιουσία τους όχι μόνο να μην τους φέρνει έσοδα, αλλά με το χαράτσι να τους αναγκάζει και σε έξοδα που συχνά δεν μπορούν να τα καλύψουν.
Αν το 2010 και το 2011 ήταν δύσκολα χρόνια, το 2012 και το 2013 θα είναι καταστροφικά. Αυτή τη στιγμή η Ελλάδα μοιάζει όσο οτιδήποτε άλλο με τον Τιτανικό, την ώρα που το πλοίο είχε αρχίζει να βυθίζεται και οι πανικόβλητοι επιβάτες, προσπαθούσαν με κάθε τρόπο να εξασφαλίσουν μια θέση σε μια βάρκα που θα αποτελούσε την σωτηρία τους. ¨όπως είναι γνωστό από τα 2200 που επέβαιναν στον Τιτανικό, μόνο οι 700 σώθηκαν, ενώ οι υπόλοιποι 1500 χάθηκαν στα παγωμένα νερά του Ατλαντικού. Κάτι αντίστοιχο θα συμβεί στην Ελλάδα τα δύο επόμενα χρόνια. Κάποια στιγμή μέσα στην επόμενη διετία η Ελλάδα θα καταρρεύσει κοινωνικά, εξ αιτίας της οικονομικής αδυναμίας μεγάλου μέρους των κατοίκων της. Αρκετοί θα καταφέρουν να διασωθούν, λόγω οικονομικής επάρκειας, αλλά το μεγαλύτερο μέρος του πληθυσμού θα βουλιάξει στα νερά της οικονομικής ανεπάρκειας. Με ένα εκατομμύριο ανέργους που τους επόμενους μήνες μπορεί να φτάσουν και το ενάμισι και περίπου ένα εκατομμύριο τριακόσιες χιλιάδες συνταξιούχους να ζουν με 350-700 ευρώ, δηλαδή κάτω από το όριο της φτώχειας, δεν υπάρχει καμία δύναμη που μπορεί να αλλάξει έγκαιρα αυτή τη δυναμική.
Στα μέσα του 2010 λίγο μετά την υπογραφή του Μνημονίου, ο τότε Υπουργός Οικονομικών Γιώργος Παπακωνσταντίνου, είχε δηλώσει πως μέσα στο 2011 η Ελλάδα θα είχε καταφέρει να εξισορροπήσει τα οικονομικά της και στο τέλος της χρονιάς, θα μπορούσε και πάλι να βγει στις αγορές. Η πρόβλεψη αποδείχτηκε τραγικά ανακριβής. Στη διάρκεια του 2011 η κρίση εξαπλώθηκε σε κάθε τομέα της πραγματικής οικονομίας δημιουργώντας και μια χωρίς προηγούμενο ύφεση. Τα έσοδα μειώθηκαν και οι δαπάνες αυξήθηκαν, βγάζοντας το πρόγραμμα εκτός στόχων και δημιουργώντας μια καινούργια «τρύπα» που τελικά θα ανεβάσει το έλλειμμα του 2011, πάνω από το 10%, βρισκόμαστε δηλαδή παρά τα μέτρα σε χειρότερη θέση από το τέλος του 2010. Πιεσμένη από τους όρους του Μεσοπρόθεσμου και τις συμφωνίες με τους δανειστές η Κυβέρνηση πήρε ακόμη σκληρότερα μέτρα με την καταιγίδα φόρων και περικοπών, να πλήττουν θανάσιμα εκατοντάδες χιλιάδες νοικοκυριά. Είναι φανερό ότι κάτω από την πίεση των αμείλικτων αριθμών η Κυβέρνηση έχει αρχίσει να χάνει την αίσθηση της πραγματικότητας και να βλέπει μόνο τις ανάγκες των αριθμών και όχι των ανθρώπων. Η καταιγίδα του 2012 θα πλήξει δίκαιους και άδικους. Είναι πιθανόν να συλλάβει κάποιο μέρος της φοροδιαφυγής, που δεν καταφέρνει να ελέγξει εδώ και δεκαετίες, αλλά στο μεγαλύτερο μέρος θα πλήξει με σφοδρότητα τα νοικοκυριά αυτών που ζουν κάτω από το όριο της φτώχειας, αλλά και της κάποτε εύρωστης μεσαίας τάξης, που βαδίζει ολοταχώς προς την φτωχοποίηση. Καταλαβαίνουμε τις ανάγκες για το νέο δάνειο που είναι απαραίτητο για να διασωθεί η Ελλάδα, αλλά επίσης βλέπουμε και την τραγική κατάσταση στο επίπεδο της πραγματικότητας. Ένα πλήρες αδιέξοδο με πιθανότερη μια επερχόμενη καταστροφή. Κανονικά κάτω από τέτοιες συνθήκες, οι περισσότεροι θα περίμεναν ότι η ελληνική κοινωνία θα είχε ήδη εκραγεί. Όμως η ελληνική κοινωνία ακολούθησε το δρόμο της κατάθλιψης. Οι αυτοκτονίες για οικονομικούς λόγους έχουν σύμφωνα με τα επίσημα στοιχεία έχουν αυξηθεί κατά 40%, αλλά η πραγματικότητα είναι πολύ χειρότερη.
Πάντως για την ώρα έτσι όπως έχει εκπονηθεί και εφαρμόζεται αυτό το πρόγραμμα για την σωτηρία της ελληνικής οικονομίας, μοιάζει όσο πάει και περισσότερο με πρόγραμμα διάλυσης της οικονομίας.
Η Ελλάδα βγαίνει από το στάδιο της οικονομικής κρίσης και αρχίζει σιγά σιγά να μπαίνει στο στάδιο της ανθρωπιστικής τραγωδίας. Και θα είναι καλό να αρχίσουμε να προετοιμαζόμαστε για μια τέτοια εξέλιξη. Ήδη 250.000 άνθρωποι, που δεν μπορούν να εξασφαλίσουν ούτε ένα πιάτο φαγητό σιτίζονται καθημερινά, σε συσσίτια, που παρέχει είτε η Εκκλησία, είτε άλλοι φορείς που έχουν διαγνώσει εγκαίρως το πρόβλημα και κάνουν ότι μπορούν ώστε να μην πεθαίνουν συνάνθρωποί μας από την πείνα.
0 comment here, σχολιαστε εδω:
Δημοσίευση σχολίου