155 ΥΠΟΓΡΑΦΕΣ ΥΠΟΤΑΓΗΣ ΣΤΟ ΔΝΤ ( ΤΑ ΠΑΡΑΛΕΙΠΟΜΕΝΑ )

155, Καλωσήλθατε στην "σπηλιά του Κοινοβουλίου" ...

Ο θαυμαστός κόσμος του ΔΝΤ σας ανοίγει τις αγκαλιές του πιό βαθειά, πιό καλά...

...the greek deep rabbit hole.

welcome to the matrix... behind the matrix

ΑΓΡΙΕΣ ΚΑΛΟΚΑΙΡΙΝΕΣ ΜΕΡΕΣ 2..( ΤΑΓΜΑΤΑ ΕΦΟΔΟΥ ΣΕ ΔΡΑΣΗ )

Πύρρειος νίκη των ταγμάτων εφόδου στην πλατεία Συντάγματος...

Σε θάλαμο αερίων ναζιστικού τύπου και κολαστήριο εξόντωσης  μετέτρεψαν την παλλαική αντιδικτατορική συγκέντρωση στο Σύνταγμα οι επίσημες ένστολες  "μονάδες αποκατάστασης  τυραννίας" σε αγαστή πάντα συνέργεια με τους γνωστούς-άγνωστους ά-στολους έμμισθους συνεργάτες τους σε ρόλους "ακροδεξιών", "ακροαριστερών", "μπαχαλάκηδων", κλπ - ανάλογα την υπηρεσία/λογιστήριο που τους εντέλλει...
Το παρακράτος έγινε το κράτος σε μία αντιπαράθεση που κέρδισαν ενάντια στον λαό οι 155 ψηφίσαντες το μεσοπρόθεσμο συμβόλαιο εθνικού θανάτου μεν , αλλά έχασαν για πάντα τον λαό που υποτίθεται πως εκπροσωπούν.
Πύρρειος η νίκη, αλλά το ΠΑΣΟΚ μας έχει συνηθίσει εδω και καιρό να κυβερνά ελέω Μαμμωνά...
Υ.Γ. Να ευχαριστήσετε λοιπόν δημόσια και άμεσα  την κυβέρνηση της Wall Street αλά Σημίτη/Πάγκαλο για την "στήριξη", κι ας πάρει ο αέρας και την σημαία και το "παλιάμπελο" για μιά χούφτα δολλάρια, για τριάκοντα αργύρια...
  

SCUMBAGS...

I'm standing in the station,

I am waiting for a train,

To take me to the border,

And my loved one far away;

I watched a bunch of soldiers heading for the war,

I could hardly even bear to see them go;

Rolling through the countryside,

Tears are in my eyes,

We're coming to the borderline,

I'm ready with my lies,

And in the early morning rain, I see her there,

And I know I'll have to say goodbye again;

And it's breaking my heart, I know what I must do,

I hear my country call me, but I want to be with you,

I'm talking my side, one of use will lose,

Don't let go, I want to know

That you will wait for me until the day,

There's no borderline, no borderline;

Walking past the border guards,

Reaching for her hand,

Showing no emotion,

I want to break into a run,

But these are only boys, and I will never know

How men can see the wisdom in a war...

And it's breaking my heart, I know what I must do,

I hear my country call me, but I want to be with you,

I'm taking my side, one of us will lose,

Don't let go, I want to know

That you will wait for me until the day,

There's no borderline, no borderline,

No borderline, no borderline... 

ΤΡΑΠΕΖΕΣ ΣΤΑ ΟΡΙΑ...

πηγή / source

More capital flight from Greek banks as depositors move  money out and draw-down to compensate for lower incomes

We often try and scope out the state of the Greek banking sector on this blog, because in our opinion, private sector bank solvency (or lack therof) represents a major soft-spot in the underbelly of the Greek economy. Not only is the Greek government running a deficit whose balance is being sustained by the Troika, but every time a Greek depositor goes to a local bank to pull out some money these days, that money is coming from the European Central Bank.
And it isn't just depositors looking to move their savings to a safer location that are taking their money out of the domestic banking system. As the following report form Moody's points out, there is also an inevitable drawdown in balances going on, as more Greeks are forced to tap into their savings in order to compensate for lower incomes.
Lastly, this report by Moody's reiterates a point that we have made before on this blog, and this is that the ECB's capital funding availability is such that total Greek bank liabilities (to the European Central Bank) exceed the ECB's own capital and reserves. The ECB cannot afford, therefore, to continue propping up Greek banks in the face of more capital flight without eventually confronting a solvency problem of its own.
Maybe this is why an Italian has been put in charge of running things at what is otherwise a hawkish ECB, with its headquarters in post-Weimar Germany. This is certainly not what the framers of Maastricht had envisioned.
From Moody's:

Our discussions with rated Greek banks last week and public information lead us to estimate that private-sector customer deposit outflows in the banking system amount to around 8% since the beginning of 2011, which is a key credit negative for Greek banks. The potential for further deposit outflows constitutes a major liquidity risk for banks as depositor sentiment is affected by negative political developments and Greece’s capability for timely repayment of its debt obligations. We expect Greek banks to find it increasingly challenging to lower their dependence on ECB repo funding as deposit balances continue to decline.
Private-sector deposits have been declining since late 2009, while outflows in May and June accelerated, as shown in the exhibit below. Greece’s heated political tensions (government reshuffling and resistance to the new austerity package) and the uncertainties regarding the Troika’s (European Union, European Central Bank, and International Monetary Fund) commitment to continue funding support to Greece are driving deposits elsewhere.

However, the roughly 8% deposit decline so far in 2011 also reflects the “cash-burn” effect of the country’s recession, with the economy expected to decline by 3.8% this year. We estimate that more than half of the year-to-date deposits decline is due to a steady draw-down of deposits to compensate for lower income by individuals and companies.
Based on recent media reports, confidence-sensitive depositors concerned about local banks’ financial health have also been transferring funds abroad and converting their deposits into gold coins, while others have been placing their cash into bank safety-boxes. The increasing liquidity risk for the banks is compounded by the volatile nature of government deposits, which are not incorporated in the exhibit above, and account for 6.7% of total deposits in April 2011 and are utilised to repay maturing government securities.

An acceleration of deposit outflows is one of the key risks for Greek banks and something that is beyond the control of either local or European authorities. A sustained decline of deposits by more than 35% (roughly equal to the consolidated banking system’s liquid assets and ECB funding availability) within a short period of time, would cause a severe shortage of cash among banks. This estimate takes into account the imminent availability of an additional €30 billion of government guarantees that can also be used for ECB funding, providing an extra buffer to any future deposit outflows, although these funds are yet to be dispersed. The availability of ECB funding through repo transactions would mitigate liquidity pressures, provided this method of funding remains available in the event of a sovereign default.

ECB funding has increased significantly since January 2010, as capital markets and the inter-bank market are still closed to Greek banks. The latest available data show that at the end of April 2011, overall ECB funding stood at €87 billion, comprising more than 21% of the banks’ total liabilities, compared to 59.4% for deposits. With the decline in customer deposits, we expect Greek banks to find it increasingly challenging to reduce their ECB funding dependence, which is their primary objective based on their funding plans committed to the Central Bank of Greece.

ΣΥΝΤΑΓΜΑ LIVE 2

Ο ΕΧΘΡΟΣ ΤΗΣ ΕΥΡΩΠΗΣ

πηγή / source

Ο ΕΧΘΡΟΣ ΤΗΣ ΕΥΡΩΠΗΣ

28/06/2011 in 4ο Ραιχ

Τρίτη, 28 Ιούνιος 2011 01:38

 ¨αρθρο-ξυμνητήρι του Βασίλη Βιλιάρδου από το “Σοφοκλέους 10″

Αντί να δείξουμε ακλόνητη αλληλεγγύη, καταλήξαμε να δοκιμάζουν οι αγορές την αντοχή του Ευρώ, στοιχηματίζοντας στη διάλυση της Ευρωζώνης από τη Γερμανία – κάτι που γίνεται μέρα με την ημέρα όλο και πιο πιθανό

“Η ανθελληνική υστερία των γερμανικών ΜΜΕ”, γράφει χαρακτηριστικά ο Γερμανός ιστορικός κ. A.Ritschl, “είναι εξαιρετικά επικίνδυνη για τη Γερμανία. Ουσιαστικά καθόμαστε μέσα σε ένα γυάλινο σπίτι: η γερμανική ανάπτυξη οφείλεται αποκλειστικά και μόνο στο ότι, τόσο τα θύματα του πρώτου, όσο και του δεύτερου παγκοσμίου πολέμου, παραιτήθηκαν από τις απαιτήσεις τους…..Παρά το ότι η Γερμανία είναι υπεύθυνη για δύο παγκοσμίους πολέμους, εκ των οποίων ο δεύτερος ήταν κάτι παραπάνω από καταστροφικός, τα θύματα της συμφώνησαν να διαγραφεί ένα μεγάλο μέρος των χρεών της. Τα ότι η Γερμανία οφείλει την οικονομική της άνοδο στη γενναιοδωρία των άλλων λαών δεν το έχει ξεχάσει κανείς – ούτε οι Έλληνες”.

“Οι Έλληνες”, συνεχίζει ο ιστορικός, “γνωρίζουν πάρα πολύ καλά τα «πολεμικά άρθρα» των γερμανικών ΜΜΕ. Εάν αλλάξουν οι διαθέσεις στην Ελλάδα (εάν «ξυπνήσουν» δηλαδή οι Έλληνες, εάν εκλέξουν επαρκείς, ανιδιοτελείς, ικανούς, θαρραλέους πολιτικούς και διεκδικήσουν τα δικαιώματα τους),τότε είναι πολύ πιθανόν να ακολουθήσουν και οι άλλες ευρωπαϊκές χώρες – απαιτώντας με τη σειρά τους τα χρήματα που χωρίς καμία αμφιβολία τους χρωστάμε. Εάν λοιπόν υποχρεωθούμε νομικά να εξοφλήσουμε όλες μας τις υποχρεώσεις, τότε θα μας πάρουν και τα πουκάμισα μας – αφού, με βάση τη συμφωνία του Λονδίνου, «οι πολεμικέςαποζημιώσεις, οι οποίες δεν πληρώθηκαν το 1953, θα έπρεπε να εξοφληθούν σε περίπτωση τυχόν επανένωσης της Γερμανίας».

Στην περίπτωση αυτή, θα ήταν πολύ καλύτερα όχι μόνο να αναδιοργανώναμε την ελληνική Οικονομία με δικό μας αποκλειστικά κόστος, αλλά να το κάναμε πλουσιοπάροχα.Εάν, αντί να συμμορφωθούμε με τους διεθνείς νόμους και να πληρώσουμε τα χρέη μας, συνεχίσουμε να παριστάνουμε τον πλούσιο τραπεζίτη, ο οποίος καπνίζει ήρεμα το πούρο του και δεν θέλει να πληρώσει τα χρέη του, εκβιάζοντας τους πιστωτές του, τότε κάποια στιγμή θα μας έλθει ένας τεράστιος λογαριασμός (τα χρέη της Γερμανίας προς την Ελλάδα υπολογίσθηκαν πρόσφατα στα 565 δις €, από έναν αξιόπιστο Γάλλο οικονομολόγο – πολύ περισσότερα από το δημόσιο χρέος της).

Η καλύτερη λύση σήμερα για την Ελλάδα και τη Γερμανία, με βάση τις εμπειρίες από τις δικές μας χρεοκοπίες, είναι η διαγραφή ενός μεγάλου μέρους του Ελληνικού χρέους. Κάποιεςτράπεζες θα αντιμετώπιζαν βέβαια προβλήματα, αλλά θα μπορούσαν να διασωθούν με ορισμένα βοηθητικά προγράμματα. Για τη Γερμανία ίσως είναι ακριβό, αλλά πρέπει να πληρώσουμε – έτσι ή αλλιώς, αφού χρωστάμε. Σε κάθε περίπτωση, η Ελλάδα θα είχε την ευκαιρία να κάνει μία καινούργια αρχή – μία ευκαιρία που προσφέρθηκε στην αχάριστη Γερμανία πολλές φορές στο παρελθόν, ειδικά από τις Η.Π.Α.”.

Ανεξάρτητα από τις παραπάνω τοποθετήσεις του έγκυρου ιστορικού η Ελλάδα, με δική της σε μεγάλο βαθμό ευθύνη, είναι ξανά αντιμέτωπη με το εκβιαστικό δίλημμα που της τέθηκε το 1940 – ενώ έχει απλά διαφοροποιηθεί ο τρόπος διεξαγωγής του πολέμου: εκείνη την εποχή, τα χρησιμοποιούμενα μέσα ήταν στρατιωτικά, ενώ σήμερα είναι οικονομικά.

Εν τούτοις, το τότε ερώτημα παραμένει το ίδιο: Να συνθηκολογήσει η Ελλάδα με τον πανίσχυρο εχθρό, ο οποίος την απειλεί με έναν πόλεμο που δεν πρόκειται να κερδίσει («είτε υπογράφετε ότι θέλουμε, είτε χρεοκοπείτε», μας εκβιάζουν οι Γερμανοί), ή να αντισταθεί στις προσπάθειες υποδούλωσης και λεηλασίας της, ακόμη και αν οι Πολίτες της υποφέρουν, όπως επίσης υπέφεραν το 1940;

Συνεχίζοντας, οφείλουμε ίσως να θέσουμε ακόμη κάποια ερωτήματα, εάν θέλουμε να είμαστε ρεαλιστές. Ειδικότερα, εάν η όποια κυβέρνηση της Ελλάδας επέλεγε την αντίσταση οι σημερινοί, σχετικά εύποροι Έλληνες, είναι σε θέση να υποστούν τα δεινά ενός πολέμου, ή μήπως προτιμούν την ησυχία τους, έστω και σκλαβωμένοι; Πόσο σημαντική είναι η υπερηφάνεια, η ελευθερία και η αξιοπρέπεια για τους Έλληνες; Είναι αλήθεια σε θέση σύσσωμοι οι Πολίτες να επωμισθούν τα όποια βάρη της ενδεχόμενης άρνησης υποταγής τους, με στόχο τη διάσωση της δημόσιας περιουσίας και την διατήρηση της εθνικής τους ανεξαρτησίας;

Είναι η κυβέρνηση ικανή να πάρει οδυνηρές, «πατριωτικές» αποφάσεις ή μήπως όχι; Γνωρίζει η πολιτική ηγεσία τι ακριβώς επιθυμούν οι Έλληνες, όταν πιέζει ακόμη και τους βουλευτές της να αποδεχθούν ένα πρόγραμμα εξαθλίωσης και λεηλασίας της χώρας τους – ένα πρόγραμμα που δεν πρόκειται να οδηγήσει ποτέ στην έξοδο από την κρίση; Θα προτιμήσουν οι βουλευτές αυτοί να ακολουθήσουν το δύσκολο δρόμο και να αγωνισθούν για τα δικαιώματα των Πολιτών που τους εξέλεξαν ή, μήπως, θα επιλέξουν τις «καρέκλες» τους;

Δεν είναι αλήθεια υποχρεωμένη η κυβέρνηση να διαπιστώσει τι ακριβώς θέλουν οι Πολίτες, με τη βοήθεια ενός δημοψηφίσματος, πριν ακόμη υπογράψει την αποικιοκρατική, μονομερή σύμβαση συνθηκολόγησης με τον εχθρό; Γιατί θέτειεκβιαστικά διλήμματα στους Έλληνες, αφού γνωρίζει πολύ καλά ότι διαθέτει μία σειρά από όπλα, ικανά να αναχαιτίσουν επιτυχημένα τις επιθέσεις της Γερμανίας – όπλα που όμως σύντομα θα έχουν εξουδετερωθεί;

Έχει το κυβερνών κόμμα σαφή γνώση των τεράστιων ευθυνών του απέναντι στους Έλληνες και στους Ευρωπαίους – επίσης απέναντι σε εκείνους τους Γερμανούς Πολίτες, οι οποίοι επιθυμούν μία ευρωπαϊκή Γερμανία, ενώ πανικοβάλλονται στην ιδέα μίας γερμανικής Ευρώπης; Σε σημείο μάλιστα που να αναρωτιούνται έντρομοι οι ίδιοι οι Γερμανοί, «μήπως η κατά τα άλλα συμπαθέστατη καγκελάριος τους εγκυμονεί έναν νέο Χίτλερ»;

Η ΑΡΝΗΤΙΚΗ ΠΛΕΥΡΑ ΤΗΣ ΓΕΡΜΑΝΙΑΣ

Περαιτέρω, θεωρούμε σκόπιμη την αναφορά μας στις δύο πλευρές της Γερμανίας, στα δύο πρόσωπα του Ιανού που την διακρίνουν, έτσι ώστε να είμαστε όσο περισσότερο γίνεται αντικειμενικοί – αφού θα μπορούσε κανείς εύλογα να μας χαρακτηρίσει εμπαθείς, επηρεασμένους δηλαδή είτε από τη δύσκολη θέση της χώρας μας, είτε από την «ψυχολογική» ανάγκη μας να ενοχοποιήσουμε άλλους, για τα δικά μας μεγάλα σφάλματα (άρθρο μας).

“Οι Έλληνες μπορούν να παράγουν μόνο ελαιόλαδο, να περιποιούνται υπέρ του δέοντος τους συνταξιούχους τους και να μας φτωχαίνουν. Η Ευρώπη είναι ένα γραφειοκρατικό τέρας”, διαβάζουμε τον τίτλο ενός άρθρου σε μία σοβαρή γερμανική εφημερίδα, ευρείας αποδοχής και κυκλοφορίας, η οποία παραθέτει τα παρακάτω στοιχεία (Πίνακας Ι):

ΠΙΝΑΚΑΣ Ι: Συγκρίσεις Ελλάδας και Γερμανίας

Δείκτες	Ποσοστά
Μερίδιο της Γερμανίας στο ΑΕΠ της ΕΕ	20,4%
Μερίδιο Ελλάδας, Πορτογαλίας και Ιρλανδίας μαζί, στο ΑΕΠ της ΕΕ*	5,0%
Αλλαγή του ποσοστού ανεργίας στη Γερμανία (2008/2009)	-0,8%
Αλλαγή του ποσοστού ανεργίας στην Ελλάδα (2008/2009)	+8,3%
Κόστος τυχόν διάσωσης της Ελλάδας για κάθε Γερμανό**	465 €
Σύνολο σημερινών δανείων της Γερμανίας στην Ελλάδα	8,4 δις €
Τόκοι και προμήθειες που έχει εισπράξει η Γερμανία από την Ελλάδα	225 εκ. €
Εξαγωγές της Γερμανίας στην Ελλάδα το 2010	5,9 δις €
Ανάπτυξη της Γερμανίας το 2011	+3,2%
Ανάπτυξη της Ελλάδας το 2011	-3,0%
Μέσος μισθός εργαζομένων στη Γερμανία**	42.400 €
Μέσος μισθός εργαζομένων στην Ελλάδα	23.900 €
Εργατικό κόστος ανά ώρα στη γερμανική μεταποίηση	33,10 €
Εργατικό κόστος ανά ώρα στην ελληνική μεταποίηση	16,60 €
Παραγωγικότητα ανά ώρα στη Γερμανία	37 €
Παραγωγικότητα ανά ώρα στην Ελλάδα	24 €
Συντάξεις της Γερμανίας σε ποσοστό του ΑΕΠ της	11,4%
Συντάξεις της Ελλάδας σε ποσοστό του ΑΕΠ της	11,7%

* Το ελάχιστο ποσοστό της συμμετοχής των τριών χωρών στο ευρωπαϊκό ΑΕΠ τεκμηριώνει το ότι, η άρνηση διάσωσης τους έχει μόνο «σαδιστικές» αιτίες.

** Εάν η Ελλάδα δεν πληρώσει το 66% του χρέους της

Πηγή: Z

Πίνακας: Β. Βιλιάρδος

Όπως φαίνεται από τον Πίνακα Ι, ο μέσος μισθός στη Γερμανία είναι υψηλότερος κατά 80% σε σχέση με την Ελλάδα – ενώ η παραγωγικότητα των εκεί εργαζομένων είναι54% μεγαλύτερη (ποσοστό που υποδηλώνει το μέγεθος της υπερτίμησης του Ελληνικού ευρώ, αλλά και της υποτίμησης του Γερμανικού). Εάν δε στο μισθό προσθέσουμε τις κοινωνικές παροχές (Υγεία, Παιδεία κλπ.), οι οποίες προσφέρονται στους Γερμανούς από το κράτος τους, θα συμπεράνουμε εύκολα ότι, το βιοτικό τους επίπεδο είναι συγκριτικά αρκετά υψηλότερο. Ίσως οφείλουμε να προσθέσουμε εδώ ότι, η παραγωγικότητα δεν είναι μόνο θέμα μισθών αλλά, επίσης, κεφαλαίων, μεθόδων παραγωγής, επενδύσεων, σωστού προγραμματισμού, ορθολογικής λειτουργίας της δημόσιας διοίκησης κλπ.

Συνεχίζοντας στο θέμα μας, χωρίς να επεκταθούμε σε περιττές λεπτομέρειες, όπως διαπιστώνεται από ένα μέρος των στοιχείων που καταγράφει η εφημερίδα, πρόθεση της είναι αφενός μεν να τεκμηριώσει την ανωτερότητα των Γερμανών σε σχέση με τους Έλληνες, αφετέρου να διαφοροποιηθεί από την Ευρώπη – την οποία θεωρεί πλέον ότι δεν έχει ανάγκη, επικρίνοντας την σκόπιμα.

Εάν τώρα η Ευρώπη είναι πρόθυμη να επιτρέψει σε μία εθνικιστική πλέον, «πρωσική» Γερμανία και σε μίαμερκαντιλίστρια καγκελάριο να ηγηθεί, καθώς επίσης εάν η Ελληνική κυβέρνηση δεν έχει καμία αντίρρηση να συμβιβασθεί, παραδίδοντας αμαχητί τη χώρα και τους Πολίτες της, είναι κάτι που δεν μπορούμε να γνωρίζουμε με ασφάλεια.

Η ΘΕΤΙΚΗ ΠΛΕΥΡΑ ΤΗΣ ΓΕΡΜΑΝΙΑΣ

“Οι Γερμανοί χαρακτηρίζονται σαν Ευρωναζί – όχι σαν μία καλοπροαίρετη ηγετική δύναμη της Ευρώπης. Πως τα καταφέραμε αλήθεια;”, αναρωτιέται ο επιφανής Γερμανός οικονομολόγος H.Muller, διευθυντής οικονομικού περιοδικού.

“Η Γερμανία βρέθηκε το 2009 και το 2010 στην ιστορική θέση, να εξελιχθεί σε μία μορφή ευρωπαϊκής ηγεμονικής δύναμης – αφού ήταν η μοναδική μεγάλη χώρα της Ευρωζώνης, η οποία διέθετε μία ανταγωνιστική οικονομική δομή, καθώς επίσης ένα σχετικά χαμηλό δημόσιο χρέος. Η Γερμανία μπορούσε να συμπεριφερθεί σαν μία καλοπροαίρετη ηγετική δύναμη –έπρεπε να το κάνει, όπως οι Η.Π.Α. μετά το δεύτερο παγκόσμιο πόλεμο. Η καγκελάριος όφειλε να οδηγήσει την ΕΕ σε ένα κοινό μέλλον – να είχε την ικανότητα να το κάνει. 

Αντίθετα όμως, επικράτησε δυστυχώς η εθνικιστική μικροπολιτική, βασισμένη στις εκλογικές αναμετρήσεις – στις οποίες «πουλούσε» η ρητορική δημαγωγία, ο λαϊκισμός δηλαδή, με κύριο χαρακτηριστικό τη σκληρή στάση απέναντι στις ελλειμματικές χώρες του Νότου. Στο προσκήνιο δεν βρίσκεται πλέον το κοινό μέλλον της Ευρώπης, αλλά η μονόπλευρη εξυπηρέτηση των εθνικών συμφερόντων – ή, καλύτερα, αυτό που θεωρεί η κυβέρνηση ότι είναι προς το συμφέρον μας.  

Το γεγονός ότι επιμένει η γερμανική κυβέρνηση στη συμμετοχή των ιδιωτών πιστωτών της Ελλάδας, σε ενδεχόμενη «διάσωση» της, είναι μία καθαρά «συμβολική» πολιτική. Η διαγραφή χρεών (haircut) δεν θα βοηθούσε καθόλου την Ελλάδα. Αντίθετα από όσα λέει η καγκελάριος η Ελλάδα, σε μία τέτοια περίπτωση, θα παρέμενε εκτός αγορών για πάρα πολλά χρόνια – ενώ θα έχανε κάθε δυνατότητα να δανεισθεί μόνη της στο μέλλον. Παράλληλα, για να μπορέσει να μειώσει το χρέος της, θα έπρεπε να έχει πρωτογενές πλεόνασμα πάνω από τους τόκους που πληρώνει. Ακόμη καλύτερα, πάνω από 8%, κάτι που δεν έχει καταφέρει ποτέ καμία χώρα – με εξαίρεση τη Νορβηγία, λόγω των πετρελαϊκών κοιτασμάτων της.

Εκτός αυτού, το Βερολίνο ρισκάρει τον κίνδυνο να βρεθεί η ΕΚΤσε πολύ δύσκολη οικονομική θέση (ίσως θα έπρεπε εδώ να σκεφθούμε την αμυδρή πιθανότητα να χρεοκοπήσει σκόπιμα η Γερμανία την ΕΚΤ, προωθώντας στη θέση της τη δική της Bundesbank). Η κερδοσκοπία αναζωπυρώνεται, οπότε η κρίση βαθαίνει απειλητικά. Παρόλα αυτά, η κυβέρνηση επιμένει στη διαγραφή χρεών: δήθεν για λόγους «αρχής» αλλά, στην πραγματικότητα, επειδή πολλοί στο κυβερνών κόμμα θεωρούν ότι, πρέπει να δείξουν στις αγορές, στους Έλληνες επίσης, ποιος έχει την εξουσία – ποιος είναι το αφεντικό της Ευρώπης και της Ελλάδας.  

Η κυβέρνηση συμπεριφέρεται σαν να ζούμε ακόμη στην εποχή του 90 – σαν να υπάρχουν επιλογές στο σημερινό «συναλλαγματικό κλαμπ» και σαν να μην ήταν τα χρηματοπιστωτικά συστήματα τόσο στενά μεταξύ τους συνδεδεμένα, με κίνδυνο να καταρρεύσουν όλα μαζί. Όχι, δεν υπήρχε από την αρχή καμία εναλλακτική επιλογή, η οποία να μην απαιτούσε τη μεταφορά πόρων από τις πλεονασματικές, προς τις ελλειμματικές χώρες της Ευρωζώνης – τη δημοσιονομική και πολιτική τους ένωση. Όμως, αυτό δεν ταιριάζει με το λαϊκό αίσθημα – δεν πουλάει και δεν φέρνει ψήφους, όπως η παραδειγματική τιμωρία των Ελλήνων.

Έτσι λοιπόν μας έρχεται σήμερα ο λογαριασμός. Η Γερμανία ευρίσκεται σε μία απίστευτα δυσχερή θέση, έχοντας διαθέσει πάρα πολλά χρήματα, χωρίς να καταφέρει τίποτα.Θεωρούμαστε πια σαν Ευρωναζί και όχι σαν μία καλοπροαίρετη ηγετική δύναμη. Το ότι συνέβη κάτι τέτοιο, δεν είναι η καλύτερη απόδειξη μίας επιτυχημένης πολιτικής.

Αντί να δείξουμε λοιπόν ακλόνητη αλληλεγγύη, καταλήξαμε να δοκιμάζουν οι αγορές την αντοχή του Ευρώ, στοιχηματίζοντας στη διάλυση της Ευρωζώνης – κάτι που γίνεται μέρα με την ημέρα όλο και πιο πιθανό. Εάν το ευρώ καταρρεύσει, η Γερμανία θα έχει την αποκλειστική ευθύνη– αφού θα ήταν η χώρα που θα μπορούσε να το σώσει, αλλά δεν το έκανε από ιδιοτελή, μικροπολιτικά συμφέροντα. Φυσικά, η ζημία της Γερμανίας και όχι μόνο από ένα τέτοιο ενδεχόμενο, δεν ζυγίζεται καν με χρήματα”.

Κλείνοντας, ο Πίνακας ΙΙ αναφέρεται στο συνολικό δημόσιο χρέος των κρατών της Ευρωζώνης, καθώς επίσης στο ποσοστό της κάθε χώρας επί αυτού. Θεωρούμε ότι μόνο η απεικόνιση των χρεών, σε σχέση με το ΑΕΠ, δεν είναι αρκετά αντιπροσωπευτική – αφού τα απόλυτα μεγέθη, τα ποσά δηλαδή που χρωστάει η κάθε χώρα, είναι εξ ίσου σημαντικά.

ΠΙΝΑΚΑΣ ΙΙ: Δημόσια χρέη και ποσοστά των χωρών επί του συνολικού χρέους της Ευρωζώνης, ύψους 7.063 δις € (2009)

Χώρα	ΑΕΠ	Χρέος	Ποσοστό στο συνολικό
Γερμανία	2.407,2	1.762,2	24,96%
Ιταλία	1.520,9	1.760,8	24,94%
Γαλλία	1.919,3	1.489,0	21,08%
Ισπανία	1.051,2	559,7	7,92%
Ολλανδία	570,2	347,0	4,91%
Βέλγιο	337,8	326,6	4,62%
Ελλάδα	237,5	273,4	3,87%
Αυστρία	276,9	184,1	2,60%
Πορτογαλία	163,9	125,9	1,78%
Ιρλανδία	163,5	104,7	1,48%
Φιλανδία	171,0	75,6	1,07%
Σλοβακία	63,3	22,6	0,32%
Σλοβενία	34,9	12,5	0,18%
Κύπρος	16,9	9,5	0,13%
Λουξεμβούργο	37,8	5,5	0,08%
Μάλτα	5,7	3,9	0,06%

Πηγή: Υπουργείο οικονομικών της Γερμανίας

Πίνακας: Β. Βιλιάρδος

Όπως διαπιστώνουμε από τον Πίνακα ΙΙ, τα χρέη της Γερμανίας, σε απόλυτα νούμερα, δεν είναι καθόλου αμελητέα. Τυχόν αύξηση του επιτοκίου δανεισμού της μόλις κατά 1%, θα της κόστιζε περί τα 18 δις € – ποσό υψηλότερο από τους συνολικούς τόκους που πληρώνει σήμερα η Ελλάδα. Είναι αδύνατο λοιπόν το να μην κατανοεί τη σημασία που θα είχε η ενδεχόμενη ανάδειξη του ευρώ σαν παγκόσμιου αποθεματικούνομίσματος – γεγονός που μας προβληματίζει ακόμη περισσότερο, σε σχέση με τη συμπεριφορά της απέναντι στη Ελλάδα.

Μόνο η υπόθεση λοιπόν ότι, η Γερμανία χρησιμοποίησε αρχικά το ΔΝΤ για τη «βρώμικη δουλειά», έχοντας άλλα σχέδια για τη συνέχεια (όπως τεκμηριώνεται σήμερα από τους εκβιασμούς της στην Ελλάδα), θα απαντούσε κάπως λογικά στις απορίες μας. Εν τούτοις, κρίνοντας από τα τεράστια χρέη της Ιταλίας τα οποία, εκτός των άλλων, υπερβαίνουν το 120% του ΑΕΠ της (μάλλον το 150%, εάν συμπεριλάβουμε τα πιθανά προβλήματα των τραπεζών της), εάν οι εντολείς του ΔΝΤ, οι αγορές δηλαδή, επιτεθούν στην Ιταλία, θα είναι πολύ δύσκολο να ευοδωθούν πλέον τα όποια «μυστικά σχέδια» της Γερμανίας (εννοούμε πάντοτε την τευτονική κυβέρνηση και το γερμανικό Καρτέλ – ποτέ τους Γερμανούς πολίτες, οι οποίοι υποφέρουν ήδη τα πάνδεινα).

Κλείνοντας, οφείλουμε να τονίσουμε μία λανθασμένη εκτίμηση σχεδόν όλων μας, όταν θεωρούμε τη Γερμανία μικρή, συγκριτικά με τις άλλες υπερδυνάμεις. Η χώρα αυτή δεν πρέπει να αντιμετωπίζεται μόνη της – αλλά σαν την κυρίαρχη δύναμη μίας πλούσιας, παραγωγικής Ευρώπης των 500 εκ. κατοίκων, η οποία είναι πολύ ισχυρότερη από όσο πιστεύει κανείς.

ΤΑ ΟΠΛΑ ΤΗΣ ΕΛΛΑΔΑΣ

Όπως έχουμε ήδη αναφέρει σε μία πρόσφατη ανάλυση μας (Λιτότητα, δραχμή ή υποτίμηση;) “Η Ελλάδα, σε σύγκριση με προηγούμενα υπερχρεωμένα κράτη, έχει μία μεγάλη διαφορά, ένα σημαντικότατο πλεονέκτημα καλύτερα: Το 95% τωνομολόγων του δημοσίου έχουν εκδοθεί σύμφωνα με το ελληνικό Δίκαιο – γεγονός που σημαίνει ότι, το ελληνικό κοινοβούλιο έχει τη δυνατότητα να αλλάξει, με την ψήφιση ενός νόμου, τη «συναλλαγματική μορφή» των ομολόγων.

   

Ειδικότερα, εάν η Ελλάδα εγκατέλειπε την Ευρωζώνη υιοθετώντας τη δραχμή, θα είχε την απόλυτα νόμιμη δυνατότητα, πριν ακόμη απελευθερώσει την ισοτιμία του νομίσματος της, να μετατρέψει τα ομόλογα του ελληνικού δημοσίου σε δραχμές – με την ισοτιμία των 340 δρχ. ανά €, η οποία ίσχυε την περίοδο της εισόδου της στη νομισματική ένωση (ΟΝΕ). Στη συνέχεια, θα μπορούσε να «απελευθερώσει» τη συναλλαγματική ισοτιμία της δραχμής, η οποία πιθανότατα θα υποτιμούταν αμέσως – εις βάρος όμως των δανειστών της και χωρίς να επηρεαστεί αρνητικά το δημόσιο χρέος”. Με βάση τώρα έναν εξαιρετικό Έλληνα δικηγόρο, η οικονομική μας θέση τεκμηριώνεται νομικά ως εξής:

“Με νόμο μπορεί το Ελληνικό Δημόσιο να αλλάξει το νόμισμα του ομολόγου εφόσον η έκδοση διέπεται από το ελληνικό Δίκαιο. Οι επενδυτές δικαιούνται φυσικά να προσφύγουν στην ελληνική δικαιοσύνη, αλλά δεν θα έχουν μεγάλες πιθανότητες επιτυχίας. Αυτά φυσικά δεν ισχύουν καταρχήν για το «Δάνειο της Τρόικας», το οποίο διέπεται από το αποικιοκρατικό αγγλικό δίκαιο (με δικαιοδοσία ECJ) – αν και στην πράξη η Σύμβαση αυτή είναι επίσης άκυρη, γεγονός που σημαίνει ότι μπορεί να καταγγελθεί οποτεδήποτε, για δεκάδες λόγους.

Στη διεθνή βιβλιογραφία υπάρχουν βέβαια και οι ονομαζόμενοι «διεθνιστές», οι οποίοι ισχυρίζονται το αντίθετο. Είναι οι ίδιοι που αναφέρουν ότι το κοινοτικό (ή, ορθότερα πλέον, το«ενωσιακό» δίκαιο) υπερισχύει – όχι απλώς του κοινού εσωτερικού αλλά και του συνταγματικού δικαίου των Κρατών Μελών. Οι ίδιοι «παραλλάσσουν» το δήθεν επιχείρημα τους λέγοντας ότι, οι δύο έννομες τάξεις είναι «επάλληλες» – επίσης πως, με βάση τη λεγόμενη αρχή της «επικουρικότητας», υπάρχουν τομείς όπου υπερισχύει το ένα σύστημα Δικαίου και «επικουρεί» το άλλο.

Πρόκειται φυσικά για εσφαλμένους ισχυρισμούς, αφού οι Γερμανοί, οι Γάλλοι, οι Βρετανοί και οι Αμερικανοί, οι οποίοι προωθούν την άποψη αυτή σε διεθνές επίπεδο, αποκλείουν κάθε τέτοια συζήτηση στο εσωτερικό τους.Δηλαδή, θέλουν να ισχύει για όλους ανεξαιρέτως τους άλλους λαούς, αλλά όχι για τους ίδιους (!).

Αυτό θυμίζει κάπως την «πίεση» των Η.Π.Α. σε όλα τα κράτη, να προσχωρήσουν στη Σύμβαση για το Διεθνές Ποινικό Δικαστήριο, την οποία οι ίδιοι δεν υπέγραψαν, για να μην έχει το Δικαστήριο της Χάγης δικαιοδοσία επί Αμερικανών πολιτών (είναι άλλο από το λεγόμενο Διεθνές Δικαστήριο της Χάγης που επιλύει διαφορές μεταξύ κρατών-μελών του ΟΗΕ).

Το κρίσιμο σημείο που αδυνατούν να καταλάβουν όλοι οι οικονομολόγοι, οι οποίοι δεν γνωρίζουν νομικά είναι το ότι, επί της ουσίας, ο όρος «Διεθνές Δίκαιο» είναι παραπλανητικός - διότι το Δίκαιο είναι σύνολο κανόνων που διέπουν ετερόνομα τις βιοτικές σχέσεις στα πλαίσια μίας έννομης τάξης. Αντίθετα, όταν μιλάμε για διεθνή κοινότητα και διεθνή έννομη τάξη, θα πρέπει να μιλάμε για διεθνείς σχέσεις – αφού οι κανόνες του λεγόμενου «Διεθνούς Δικαίου» προκύπτουν αποκλειστικά από συμβάσεις («συνθήκες») κυρίαρχων κρατών.

Ο λόγος είναι προφανής: εις βάρος ενός κράτους δεν μπορεί να επιβληθεί αναγκαστική εκτέλεση στο εσωτερικό του, ει μη μόνο εάν το επιτρέψει το ίδιο το κράτος. Ομοίως είναι εξαιρετικά δυσχερής η επιβολή εκτέλεσης σε περιουσία ενός κράτους στο εξωτερικό, διότι τα κράτη επικαλούνται το προνόμιο της ετεροδικίας (extraterritoriality) – το οποίο, ανάλογα με την εποχή που διανύουμε, είναι απόλυτο ή σχετικό.Δηλαδή οι πιστωτές ενός κράτους, σε περίπτωση που δεν πληρώνει τις οφειλές του (στάση πληρωμών), δεν μπορούν να κατάσχουν περιουσιακά στοιχεία του, ούτε στο εσωτερικό του, ούτε στο εξωτερικό – αντίθετα με όσα ισχύουν για τις επιχειρήσεις.   

Χαρακτηριστική περίπτωση είναι η γνωστή αντιδικία Ιταλίας – Γερμανίας στο Διεθνές Δικαστήριο για τις ναζιστικές αποζημιώσεις, όπου η Ελλάδα έκανε παρέμβαση υπέρ της Ιταλίας (η οποία, ως γνωστό, επέτρεψε εκτέλεση σε βάρος της Γερμανίας στο έδαφος της, για την υπόθεση του Διστόμου– κάτι που δεν επέτρεψε η ίδια η Ελλάδα!).

Συμπερασματικά λοιπόν, τα κυρίαρχα κράτη μπορούν να κάνουν ότι θέλουν – αν και δυστυχώς οι μεγάλες δυνάμεις επιβάλλουν τους όρους τους στις πιο αδύναμες χώρες (η δύναμη «παράγει» Δίκαιο). Αυτό γίνεται παραδοσιακά με δύο τρόπους:

(α) Ο πιο ανώδυνος και φθηνός τρόπος επιβολής όρων, είναι μέσω του εσωτερικού συμμάχου τους, της εκάστοτε ελίτ δηλαδή (κυρίως των ΜΜΕ, των πολιτικών και τωνκυβερνήσεων, οι οποίοι παίρνουν εντολή να πείσουν τους Πολίτες – να τους κάνουν «πλύση εγκεφάλου καλύτερα») 

β) Ο πιο άκομψος είναι η πίεση από το εξωτερικό – με δηλώσεις, δημοσιεύματα, «αξιολογήσεις», επιθέσεις, εκβιασμούς, ενίοτε δε και με επεμβάσεις, ακόμα και ένοπλες, ή με στρατιωτικές «απειλές» (για παράδειγμα, εισβολή της Τουρκίας). Πιθανολογώ ότι για το λόγο αυτό η Ελλάδα έκανε ανέκαθεν αυτό που της ζητούσαν δανειστές της”.

Με βάση τα παραπάνω, αν και θεωρούμε λύση έσχατης ανάγκης, «ύστατη λύση» δηλαδή (last resort) την επιστροφή της χώρας μας στη δραχμή, έχουμε την άποψη πως η Ελλάδα οφείλει να το σκεφθεί σοβαρά – εάν βέβαια δεν βοηθηθεί από τους εταίρους της, παράλληλα με την άμεσηεκδίωξη του ΔΝΤ από την επικράτεια της (της Τρόικας καλύτερα και της Γερμανίας, αφού αυτή επιβάλλει πλέον τους όρους).

Με την έννοια «βοήθεια» δεν εννοούμε φυσικά τον περαιτέρω δανεισμό της (πόσο μάλλον αφού η Τρόικα απλά «αναπληρώνει» τις «αγορές», μετά την ευρωελληνική κρίση δανεισμού που προκάλεσε ο απίστευτα καταστροφικός χειρισμός της Γερμανίδας καγκελαρίου), αλλά ένα αποτελεσματικό «σχέδιο Marshall», για την αναδιοργάνωση της οικονομίας της. Άλλωστε, αφενός μεν τα δάνεια δεν λύνουν προβλήματα, αφετέρου μεταφέρουν τα βάρη επαυξημένα στο μέλλον – αφού κάποια στιγμή πρέπει να πληρωθούν, συνήθως με τοκογλυφικούς τόκους.     

Στην αντίθετη περίπτωση, η Ελλάδα δεν πρέπει ούτε στιγμή να διστάσει – παίρνοντας τις οδυνηρές μεν, αλλά απόλυτα υποχρεωτικές αποφάσεις που χρειάζονται, για την εξασφάλιση της ευημερίας των Πολιτών της. Άλλωστε, μετο καινούργιο υφεσιακό πρόγραμμα της Τρόικας και όχι πλέον του ΔΝΤ (μεσοπρόθεσμο), το οποίο κατά την άποψη μας θα ήταν έγκλημα να ψηφισθεί, δεν φαίνεται να αποφεύγουμε τη στάση πληρωμών. Απλούστατα θα εξουδετερωθεί, αργά και μεθοδικά, η βόμβα της χρεοκοπίας, η οποία απειλεί όχι μόνο την Ευρωζώνη, αλλά ολόκληρο τον πλανήτη.

Για την Ευρώπη των Πολιτών της φυσικά, πόσο μάλλον για την ευρωπαϊκή ιδέα της διαρκούς ειρήνης και ευημερίας όλων των Ευρωπαίων, καθώς επίσης για την Ελλάδα, θα ήταν απείρως προτιμότερη η εκδίωξη της Γερμανίας από την Ευρωζώνη – εάν βέβαια δεν επικρατήσει ο καλός της εαυτός και εάν παραμείνει η εμμονή της πρωσικής της κυβέρνησης, να κυριαρχήσει απολυταρχικά σε μία Ευρώπη των 500 εκ. κατοίκων (θυσιάζοντας αυτούς που αντιστέκονται, για τον παραδειγματισμό και την υποδούλωση των υπολοίπων).

ΕΠΙΛΟΓΟΣ

Ολοκληρώνοντας, αναφέρουμε ξανά ότι, η Ελλάδα έκανε μεν πάρα πολλά λάθη στο παρελθόν (ιδίως κάποιοι πολιτικοί της – τους οποίους όμως δεν μπορεί κανείς να παραλληλίσει με τους ναζί, όσο ανεπαρκείς ή διεφθαρμένοι και να ήταν), αλλά δεν σκότωσε κανέναν. Δεν οδήγησε δηλαδή τον κόσμο σε δύο παγκόσμιους πολέμους όπως η Γερμανία, για τους οποίους, αντί να τιμωρηθεί, βοηθήθηκε από τις Η.Π.Α. και την Ευρώπη για να ανακάμψει – ταυτόχρονα με τη διαγραφή του μεγαλύτερου μέρους των οφειλών της.

Όσον αφορά δε τη σημερινή κυβέρνηση της Ελλάδας, το πρόβλημα μας δεν είναι μόνο το μνημόνιο: το πρόβλημα μας είναι κυρίως η Τρόικα και το «μεσοπρόθεσμο έγκλημα» που θέλει να μας επιβάλλει – ιδιαίτερα δε οι ιδιωτικοποιήσεις των κοινωφελών μας επιχειρήσεων, το ξεπούλημα τους καλύτερα σε εξευτελιστικές τιμές, καθώς επίσης ο καταστροφικός «εφαρμοστικός» νόμος, χωρίςδημοψήφισμα. Η δημόσια περιουσία ανήκει σε όλους τους Έλληνες, οπότε αυτοί πρέπει να αποφασίσουν – πόσο μάλλον όταν η κυβέρνηση δεν ενημέρωσε κανέναν με το προεκλογικό της πρόγραμμα, σε σχέση με τον τρόπο που θα διαχειριζόταν την εξουσία της.

Βασίλης Βιλιάρδος (copyright)

Αθήνα, 26. Ιουνίου 2011

viliardos@kbanalysis.com

ΔΙΕΘΝΗ ΣΤΟΙΧΗΜΑΤΑ ΓΙΑ ΤΟ ΚΑΖΙΝΟ "Η ΕΛΛΑΣ"...

...εκτός από τα μέγα στοιχήματα με τα Sovereign debts, τα CDS, CDO, OTC specials και λοιπά εξωτικά και για χοντρούς παίκτες, τώρα η καταστροφή της Ελλάδας "παίζεται" και στους ιντερνετικούς μπούκηδες για μιά χούφτα δολλάρια...

What price that Greece default on loans?

Submitted by Stan James on 24 June 2011 - 6:54pm in

• Political Betting News

With the financial situation in Greece having already gone beyond crisis point, online bookies StanJames.com are offering financial betting on whether or not Greece default on their bailout loan repayments.

EU leaders are currently meeting to discuss giving more money to Greece to in attempt to stave off financial meltdown, which can only mean that a Greece default on their original round of bailout loans is more likely. StanJames.com think that there is a very strong chance Greece will default. They make it a 1/6 chance that Greece default on their loans before the end of 2015. You can get odds of 4/1 that they make all their loan repayments on time.

Interestingly, the USA have come under scrutiny from StanJames.com too for the same reasons. Speculation has been mounting among influential economists and market makers that the USA might be forced to default on their loan repayments in the short to mid-term.

The USA are sitting on a debt mountain of over $14 trillion, a staggering amount in anybody's book. However StanJames.com believe that the USA will not default on any loan repayments. It is a 6/4 chance with StanJames.com that the USA default on their loan repayments, and 1/2 that they don't, before the end of 2015.

See Latest Financial Betting Now

• 110 reads

ΑΓΡΙΕΣ ΚΑΛΟΚΑΙΡΙΝΕΣ ΜΕΡΕΣ...("ΔΡΟΜΟΣ"- ΑΡΓΥΡΗΣ ΝΤΙΝΟΠΟΥΛΟΣ)

"Αντ1 ξεχνάς, τους Τούρκους προσκυνάς"

                                                "Η Κύπρος είναι Ελληνική"
                                         "Αντ1 – Εζέλ και βάλτε φερετζέ"
        "Αν έχετε πατρίδα, αν έχετε τιμή, σίριαλ να γυρίσετε για την κατοχή"


αφιερώνεται στον ΑΝΤ1

Δείτε ένα ντοκουμέντο από τους έλληνες στρατιώτες που πολέμησαν στην Κύπρο κατά τη διάρκεια της τουρκικής εισβολής.
Είναι ένα επεισόδιο από τη σειρά "Στο Δρόμο" με δημοσιογραφική έρευνα του Αργύρη Ντινόπουλου, που πρόβαλε ο ΑΝΤ1 την περίοδο 1997-1998.
Σκηνοθεσία: Μιχάλης Γαλανάκης.

Σήμερα,  η περίφημη "σχολή... ANT1" παρουσιάζει τούρκικα σήριαλ τραβηγμένα στα εδάφη που υπερασπίστηκαν με το αίμα τους τα παλληκάρια εκείνα...
 Συγχαρητήρια ΑΝΤ1...απο τον Αργύρη Ντινόπουλο 20 χρόνια πρίν στην σημερινή κατάντια...

Στην Ελλάδα προτιμάμε να ξεχνάμε...

Στην Ελλάδα δεν τιμωρούνται οι πράξεις εθνικής προδοσίας...

Στην Ελλάδα ο ΑΝΤ1 προβάλλει φρέσκα τουρκομπαρόκ σήριαλ  από την κατεχόμενη Κυρήνεια, διαβάστε εδώ...

EUROpe R.I.P. IN BRUSSELS via GREECE BY NIGEL FARAGE

CDS @ GREEK CRISIS

The Credit Default Swaps That Underlie the Greek Crisis

source/πηγή 

This interview will help you to understand the problems surrounding the Greek crisis, the intended looting of their public resources, and the model that is being repeated by the banks around world.

Rickards on Regulatory Capture, Corrupt Banks, and the Credit Default Swaps on Sovereign Defaults

Around 2000 I came to roughly the same conclusions that he does. I had the opportunity to study the European money system while it was forming in graduate business school, and it just did not make sense.
 The euro was probably going to fail unless the union became a unified federal government with one set of laws and taxation policy, with the kind of revenue distribution that exists amongst states in the US, for example.
 A single currency cannot span independent fiscal authorities because it removes the ability of the currency to flucuate in value based on their independent economic health, acts of God, and social policy choices of the different social organizations. This is basic monetary theory.  I was surprised that it lasted as long as it did, but it was to the advantage of the financial world to tolerate the attendant deceptions because they were growing fat on it.

And a similar thing can be said for the global currency trading regime based on the dollar and arbitrary valuations subject to national manipulation.  It has allowed multinational corporations and banks to achieve tremendous power and advantage over local governments.
In other words, the currency regime and financial deregulation are the setup, and the credit default swaps are the trigger. 
 Why the politicians permit the naked selling and buying of such instruments by banks handling public money is beyond my understanding, save pure, blind greed.

I always thought that a crisis would be put forward as an opportunity for the 'one-worlders' to once again promote their idea of a one world government, and a universal order of central financial authority that eventually and inevitably evolves into a single political system. And that is still very much in the cards.

For this to happen, national governments must be undermined and absorbed, their people brought down to their knees financially. And then their saviors can begin the work of ordering their lives.

MAX KEISER @ GREECE AGAIN...

ΚΑΙ ΛΙΓΟ ΓΕΛΙΟ ΓΙΑ Σ/Κ, ΚΑΝΕΙ ΚΑΛΟ...

...πόσα θα φάνε ακόμα;;;;
just one little more?
...bon appetit, till you  blow (the world) all up...

...fat people...

THE PAPAS & THE PAPAS...

source / πηγή

The Papas And The Papas:

Greece's First Family

With the resurgence of Greece back to the top of global news, incompetence and labor strikes charts (just like back in 2010 at roughly this time, which is to be expected since 2011 has been following the 2010 script to the dot) there has been far too little focus in the mainstream media on the family whose actions were responsible for Greece's rise to glory and subsequent collapse into default. As Associates Press notes in its report the ruling family, "One family has dominated Greek politics for more than half a century: the Papandreous." For all those who are wondering who the men behind the curtain, or as the case may be, front and center, are, the following expose is for you.

The Papandreous: Greece's first family

One family has dominated Greek politics for more than half a century: the Papandreous.

A George Papandreou was in charge in the 1960s at a time of constitutional upheaval. And a George Papandreou rules now amid a financial crisis that threatens the nation with ruin.The current prime minister's father, Andreas Papandreou, and his namesake grandfather were larger-than-life leaders credited as reformist architects of modern Greece but also blamed by many for the country's mountain of debt.In a historic irony, George Jr. is being forced to dismantle state projects championed by his leftwing father, who poured borrowed billions into job guarantee schemes and expensive development ventures that fostered corruption and helped lay the groundwork for the current crisis."The son is paying for his father's sins," said author and political commentator Nikos Dimou.The scion of the Papandreous is the ultimate insider who's also seen as something of an outsider.He's known as "George the American" because he was born in St. Paul, Minnesota, where his father taught at university. He studied at Amherst College and Harvard University, among other prestigious overseas educational institutions. During anti-government rallies, protesters have chanted "George, Go Home!"Papandreou now faces the near impossible task of sweeping away graft, party patronage and corruption, while fixing wrecked national finances.He is under immense pressure from just about everyone: European and IMF lenders, hostile opposition parties and the protesting public, even one-time staunch supporters of his Socialist party, including powerful unions and civil servants' groups.A failure by Greece to pay back its debts could plunge many other EU countries into financial turmoil and threaten the fragile global economic recovery. At the same time, Papandreou has to manage the anger of a public hit by savage budget cuts and spiraling unemployment.Many say Papandreou's approach to Greece's recovery is valid, but that he lacks the strong leadership skills and charisma of his father and his grandfather.Andreas Papandreou's mastery of populist politics and his powers of persuasion were exemplified in rousing speeches to hundreds of thousands of supporters at mass rallies. They helped earn him three terms in office in the 1980s and '90s as leader of the party he founded — the Panhellenic Socialist Movement party, or PASOK.He was credited with taking on the country's entrenched rightwing elite but also blamed for expanding the established patronage system that packed the public sector with loyalists in exchange for votes and allowed Greeks to live beyond their means. The country's public debt under his rule through the 1980s shot up dramatically."George Papandreou must somehow undo what PASOK has done throughout its history," said Dimou, including taking on powerful trade unions loathe to lose privileges.It's a daunting task for George Papandreou who has spent much of his career in politics living up to the expectations of his powerful family and an aging core of Socialist supporters.George Papandreou Sr. was also a three-time prime minister whose involvement in Greek politics dated back to the 1920s. His friendship and support of Greek liberal statesman Elftherios Venizelos vaulted him to the forefront of the country's political scene and kept him there for decades.His liberal politics earned him powerful enemies among Greece's right-wing establishment. But it was his staunch anti-monarchist stance that prompted the political crisis that saw him ousted from office and eventually led to a 1967-74 military dictatorship.After military rule collapsed, George Sr.'s son, Andreas, galvanized the center-left vote and swept to power in 1981.Even party loyalists question whether the younger Papandreou has the political strength to deal with Greece's financial woes.Commentators point to Papandreou's difficulty in quelling dissent within his party over the deeply unpopular austerity package that has caused the Socialists to slip behind the rival conservatives in opinion polls.Publisher George Kyrtsos argued that Papandreou mistakenly pandered to unions and other party backers after losing a 2007 general election in order to keep his position as party leader."He's a victim of his own tactics," Kyrtsos said.He described Papandreou as an intelligent politician who grasps the "big picture" of unfolding events, but who is let down by his own weak management style and inability to keep track of details.Analyst George Tzogopoulos said there's still some doubt as to whether Papandreou can tame the trade unions and rein in party dissenters."It's his last chance," Tzogopoulos said. "I give him a bit over 50 percent that he'll succeed."What's more, Papandreou has been ineffective in communicating the gravity of Greece's predicament, commentator Dimou said."This government has lost the game not only on handling the economy, but also on public opinion," he said. "The government hasn't managed to sufficiently explain the situation and that these measures are necessary."He also lacks his father's populist touch, Dimou argued — a trait that could be useful when facing a wave of public discontent."George Papandreou doesn't have the same personality, the charisma," he said. "It's like telling an actor without any talent to play Hamlet ... He doesn't possess the talent."

comment  JR

For those who wonder why Greece makes the U.S. markets go hot and cold, they need only to see who’s behind the massive propaganda effort stretching throughout the U.S. media. For one, it’s the New York based investment banks.  And this Associated Press story is completely in the tank for having the IMF get every pound of flesh possible from the Greek skeleton.

The AP's primary propaganda mantra is that unless the Greeks agree to surrender to the IMF, much of the world will pay a catastrophic price.  And the brave Papandreou Family portrayed by this extremely biased AP article does not exist.

Was it the Greek people who created the intense, unmasked speculation (and made billions) on the Greek crisis? Or was it the financial institutions that preyed on the Greeks’ flesh?  Who invited the loan sharks in, the people?

No. As Yardfarmer put it recently: “The Greek dilemma was brought on by the secret manipulations of their financial reporting and debt load by socialist politicians working with Goldman Sachs officials.”

So enough of this AP sob story that Papandreou “is under immense pressure from just about everyone: European and IMF lenders, hostile opposition parties and the protesting public... and “a failure by Greece to pay back its debts could plunge many other EU countries into financial turmoil and threaten the fragile global economic recovery.”

It’s the old banker story.

As for the family, it is reaping exactly what it bargained for – the failure of socialism and worldwide centralized economic control, eschewing free enterprise - "global governance."  G-Pap, as current president of The Socialist International (SI). Papandreou, stressed at the UN summit in Copenhagen on December 18, 2009:  "At this time, we are observing the birth of global governance. We must, however, agree to an obligation and be committed to carrying this out.”

Throughout both Andreas’ and George's lives they have worked with both socialists and communists who want world government under the management of the bankers.

Andreas, while attending the National and Kapodistrian University of Athens from 1937 till 1938, during the quasi-Fascist Metaxas dictatorship, was arrested for Trotskyism. Following representation by his father, a leading Greek liberal politician, he was allowed to leave for the US...  In 1988, he began campaigning for his third term as prime minister of Greece with his young mistress, Dimitra Liani.  He divorced his wife and declared Dimitra as the new first lady of Greece.  Shortly thereafter, Andreas was accused of helping to embezzle hundreds of millions of dollars by ordering state corporations to transfer their holdings to the Bank of Crete, where the interest was allegedly used to benefit the Socialist party. He lost the election to the New Democratia; in 1992 he managed to beat the charges, then charged that the New Democractics 1990 victory was achieved as the result of false accusations and returned to power...

As for those “prestigious overseas educational institutions” George attended, he did his graduate studies in the sociology and development department of the Fabian (socialist) London School of Economics.