ΕΝΑ (ΠΡΩΤ)ΑΘΛΗΜΑ ΑΛΗΘΕΙΑΣ KAI ΨΕΥΔΟΥΣ
(Σχόλιο σε αρθρο του κ.Χρήστου Γιανναρά)
Το δημοσίευμα Tου κ.Χρήστου Γιανναρά στην Καθημερινή (19/07/09) εδώ
Τι περιλαμβάνει τελικά ο όρος Ελληνισμός; Που βρίσκονται τα όρια; Ηταν το Βυζάντιο, η Ανατολική Χριστιανική Ρωμαική Αυτοκρατορία, η «φυσική» και αναίμακτος συνέχεια του αρχαιοελληνικου κόσμου; Ηταν οι Ρωμαίοι κατακτητές και αυτοκράτορες του Βυζαντίου (έστω) φιλέλληνες η Ελληνες; Εαν ήταν, θα έπρεπε να προστατεύσουν την κληρονομιά των «προγόνων» τους. Και ειδικά την Κιβωτό της Γνώσης του αρχαιοελληνικού κόσμου. Δυστυχώς τα πεπραγμένα τους, εκτός του δολοφονηθέντος φιλέλληνα Ιουλιανού, δεν αφήνουν κανένα περιθώριο τέτοιου ρομαντικού και εκ του πονηρού παντρέματος κατακτητή και κατακτημένου. Ο αρχαιοελληνικός Ελληνισμός, εξαπλωμένος σε εναν τεράστιο γεωγραφικό χώρο, κατακερματισμένος μετά την τετραρχία των απογόνων του Μεγάλου Αλεξάνδρου και χωρίς κεντρική διοίκηση, ακέφαλος και χωρίς Ελληνες ηγέτες, έπεσε στα χέρια των απογόνων του Αινεία και της Λύκαινας της Ρώμης, που με άσβεστο μίσος και ζήλεια αιώνων για τους Ελληνες, μετά το πλιάτσικο μετάλλαξαν βίαια την ιστορική πορεία μας, επιβάλλοντας από την αυτοκρατορική Ρώμη της Ανατολής δια νόμων και βιαίως την απαγόρευση του αρχαίου Ελληνικού τρόπου ζωής στους Ελληνες ... Επανέρχεται ο εκλεκτός Βυζαντινολόγος και υπέρμαχος του Ανατολικού - Ορθόδοξου - Χριστιανισμού κ.Χρήστος Γιανναράς με ακόμα μια απέλπιδα και αγωνιώδη προσπάθεια γεφυρώματος του αρχαίου Ελληνικού κόσμου με την Ρωμαική κατοχή και τον (Ελληνοποιημένο) Βυζαντινό Μεσαίωνα . Δυστυχώς, ακόμα και σήμερα, προσπαθούμε ψυχοθεραπευτικά να συν-ενώσουμε και να συν-τονίσουμε την αρχαία Ελληνική ελεύθερη ψυχή, πνεύμα, "εκκλησία του Δήμου" και κοινωνίες με τον επιβεβλημένο υπερχιλιόχρονο ρωμαικό αυτοκρατορικό χριστιανικό Παυλικό δογματισμό των νικητών Ρωμαίων, με τον επιστημονικό σκοταδισμό και γνωσιακό θάνατο. Θάνατο και καταστροφή του τότε ακέφαλου αχανούς αρχαιοελληνικού κόσμου και της προόδου του Ανθρώπου (Ανω+θρώσκω) που ολοκληρώθηκε με διατάγματα, στρατιωτικές επιχειρήσεις και καταστροφές τις οποίες οι Ρωμαίοι αυτοκράτορες του Βυζαντίου προγραμμάτισαν και ολοκλήρωσαν σε αγαστή συνεργασία με το εκκλησιαστικό Βυζαντινό "παρακράτος" και τους εκάστοτε αρχιερείς της Ανατολικής Ρώμης. Ο αρχαιοελληνικός «Ελληνισμός» τελείωσε ιστορικά οταν οι Βυζαντινοί αποδόμησαν και διέφθειραν συστηματικά και διαχρονικά τον Ελληνικό κόσμο και πολιτισμό, οταν «σκανδαλισμένοι» με φανατισμό νεοφώτιστοι κατέστρεφαν τα αρχαία έργα τέχνης, οταν αρχαίοι ναοι (400 περίπου) στην επικράτεια της Ρωμαικής Αυτοκρατορίας (Ανατολική και Δυτική) κατεδαφίστηκαν μέχρι τα θεμέλια (ες εδαφος φέρειν) και τα υλικά τους και οι επιλεγμένες ενεργειακά τοποθεσίες χρησιμοποιήθηκαν κυρίως για το χτίσιμο των χριστιανικών εκκλησιών (μεχρι και οι μαρμάρινοι πράσινοι κίονες της Αγιας Σοφίας κλεμμένοι ειναι κατόπιν «παραγγελίας»...), οταν τα πολύτιμα χρυσελεφάντινα αγάλματα της Αθηνάς (Παρθενώνας) και του Διός (Ολυμπία), αγάλματα της Εφέσου, της Αλεξάνδρειας (Σεραπείο) και αναρίθμητο πλήθος άλλων, εκλάπησαν ελγινοειδώς με εντολές από την πόλη που φέρει το όνομα του αδίστακτου Ρωμαίου αυτοκράτορα - δολοφόνου και αδελφοκτόνου "μέγα" Κωνσταντίνου, οταν έκλεισαν οι φιλοσοφικές σχολές και ακαδημίες σε ολο τον Ελληνικό κόσμο με αυστηρότατα διατάγματα, οταν απαγορεύτηκε δια νόμου επισήμως η αρχαία λατρεία, οταν απαγορεύτηκαν οι Ολυμπιακοί αγώνες, οταν δολοφονήθηκαν αγρίως «εθνικοί» (η μαζική σφαγή λ.χ. στην Θεσσαλονίκη, η στάση του Νίκα, κ.α.), οταν κατακρεουργήθηκαν λαμπροί Ελληνες επιστήμονες (λ.χ. η Νεοπλατωνική "επικίνδυνη" Υπατία), οταν ο "αγιος" Ιεράρχης έκαψε την Βιβλιοθήκη της Αλεξάνδρειας - Κιβωτό της ανθρώπινης διανόησης και γνώσης, οταν...οταν τελικά ως συνήθως ο κατακτητής εξανδραποδίζει φυλετικά, πολιτισμικά και θρησκευτικά τον ηττημένο. Οσο ο σκοταδισμός και το ψέμμα της διαστρεβλωμένης Ιστορίας αποκρύπτουν την τραγική ιστορική Αλήθεια (στερητικό Α+λήθη=άρνηση της λήθης, ενεργοποίηση της μορφογενετικής μνήμης), ο Ελληνισμός δεν εχει την δυνατότητα συνέχειας. Εαν ομως ο Ελληνισμός δεν αποκαθαρθεί απο αυτήν την «διαρκή υβριν» πρός τους αρχαίους Ελληνες και τα ψεύτικα ιστορικά θεμέλια πάνω στην άμμο του βίαιου και αιματοβαμμένου "ελληνοχριστιανικού πολιτισμού" στα οποία στηρίζεται, εαν δεν ανακτήσει την Μυστηριακή δύναμη της ενθεογένεσης, το μέλλον του πράγματι ειναι αβέβαιο και το πιθανόν τέλος της "καινοτόμου ιδιαιτερότητάς" μας σαν "παραγωγού και παρόχου" Ανθρωπισμού και Πολιτισμού να είναι πολύ κοντά.
Σχολιασμός στό δημοσίευμα του κ.Χρήστου Γιανναρά στην Καθημερινή (τονισμός και σχολιασμός απο εκδ.)
Πότε τελειώνει ιστορικά ένας λαός που σημάδεψε με την παρουσία του την πορεία της ανθρωπότητας; Προφανώς, όταν πάψει να παράγει ή να συντηρεί καινοτόμο ιδιαιτερότητα. Οταν χάσει ακόμα και την επίγνωση της κάποτε προσφοράς του, όταν εκπέσει σε ρητορικές μόνο καυχήσεις για κατορθώματα που δεν μπορεί πια να κατανοήσει τη σημασία τους.
Αν είναι αυτό το κριτήριο του ιστορικού τέλους, πότε τέλειωσε ιστορικά ο Ελληνισμός;
Στο σχολείο μαθαίναμε τη δόλια απάντηση της δυτικής ιστοριογραφίας που είχε υιοθετήσει και ο Κοραής: Ο Ελληνισμός τέλειωσε το 529, όταν ο Ιουστινιανός έκλεισε και τυπικά τα τελευταία απομεινάρια φιλοσοφικών σχολών της Αθήνας.
(δόλια απάντηση; απομεινάρια; Ενας απο τους μεγαλύτερους καταστροφείς, ο Ρωμαίος Ιουστινιανός, ενας απο τους κύριους πρωτεργάτες που μαζί με την "αυτοκράτειρα" του, γνωστή «κυρία» της εποχής, δημιούργησαν τα "απομεινάρεια" του αρχαιοελληνικού Ελληνισμού με την φωτιά και το τσεκούρι-εκδ.)
Από τα τέλη του 19ου αιώνα, η απροκατάληπτη έρευνα άρχισε να κατεδαφίζει τη μεθοδική κατασυκοφάντηση του ψευδωνύμως, για χλεύη, λεγόμενου «Βυζαντίου»: να καταδείχνει τα ιλιγγιώδη επιτεύγματα πολιτισμού, με ακραιφνή ελληνική ιδιαιτερότητα, που το χαρακτηρίζουν και σημαδεύουν την ανθρώπινη Ιστορία.
( αποτολμάται σύγκριση πολιτισμών, αποτολμάται;-εκδ.)
Τότε μεταθέσαμε το τέλος του Ελληνισμού στην άλωση της Κωνσταντινούπολης από τους Τούρκους, το 1453.
Η λεγόμενη «Γενιά του ’30» μας έδειξε ότι ακόμα και κάτω από τον ζυγό των Τούρκων οι Ελληνες, φτωχοί, αγράμματοι, σκλάβοι, συνέχισαν να παράγουν ιδιαιτερότητα πολιτισμού, Τέχνη και θεσμούς με τους ίδιους άξονες αναφοράς και τις ίδιες ιεραρχήσεις προτεραιοτήτων που χαρακτήριζαν ανέκαθεν την ελληνικότητα.
(Οπως και κάτω απο την υπερχιλιόχρονη Ρωμαική κατοχή-εκδ.)
Και τότε μεταθέσαμε το ιστορικό τέλος του Ελληνισμού στο 1833, όταν Βαυαροί και Κοραϊκοί συγκρότησαν το νεωτερικό ελλαδικό κρατίδιο, προγραμματικά αποκομμένο από την οργανική ιστορική του συνέχεια, με πολιτιστικές επιδόσεις μόνο στη μίμηση των δυτικών προτύπων και την ελληνική ταυτότητα μεταποιημένη σε φολκ λορ και ιδεολόγημα.
(Δηλαδή οι Τουρκοι εκάναν κατοχή στην Ελλάδα και οι Ρωμαίοι ανθρωπιστικό περίπατο.-εκδ.)
Αποδίδεται στον ηπειρώτη πατριάρχη Αθηναγόρα η εκτίμηση ότι ο Ελληνισμός τέλειωσε με τη Μικρασιατική Καταστροφή, το 1922: Μπορεί το ελλαδικό κρατίδιο των Αθηνών να ήταν καταγωγικά αφελληνισμένο, να κατανοούσε τον Ελληνισμό με τους όρους του νεωτερικού εθνικισμού, δηλαδή να τον καταδίκαζε να είναι βαλκανική επαρχία. Ομως, υπήρχε παράλληλα η πληθυσμική πραγματικότητα εκατομμυρίων Ελλήνων της Μικρασίας, του Πόντου, της Ανατολικής Θράκης, της Ανατολικής Ρωμηλίας, Ελληνισμός με συνείδηση κοσμοπολίτικης αρχοντιάς και ταυτότητα πολιτισμού, όχι κρατικής εθνότητας.
Με ποια κριτήρια πιστοποιούμε τη συνέχεια ή την ασυνέχεια (το ιστορικό τέλος) της ελληνικής ιδιαιτερότητας; Οχι βέβαια με τη συντήρηση και παγίωση των ίδιων πάντα σχημάτων του βίου και της έκφρασης. Η συνέχεια της ταυτότητας (δημιουργικής ετερότητας) ενός λαού γίνεται φανερή στη διατήρηση των ίδιων προτεραιοτήτων, της ίδιας ιεράρχησης αναγκών, της ίδιας αξιολόγησης ποιοτήτων.
Το πέρασμα από την «κοινωνία της χρείας» στην «πολιτική κοινωνία» (από την ατομοκεντρική χρησιμοθηρία στο κοινό «άθλημα αληθείας») είναι σταθερό γνώρισμα ελληνικότητας. Τόπος και τρόπος του αθλήματος στην Αρχαία Ελλάδα ήταν η αυτόνομη πόλις - κράτος, πραγμάτωση και φανέρωση του τρόπου η «εκκλησία του δήμου».
(Και οι Ολυμπιακοί και λοιποί αγώνες, και οι Κοινοπολιτείες, και οι Αμφικτυονίες, και τα Μυστήρια , Ελευσίνια, Ορφικά, Καββίρεια, και τα θέατρα (θεος+ορω) των δεκάδων χιλιάδων θεατών, και...εκδ.).
Τόπος και τρόπος του αθλήματος
(διαφορετικου αθλήματος, αυτού του ψυχικού θανάτου και του μεταλλαγμένου Μύθου της φυλής-Μύθος=Θυμός=Θυμικό κέντρο)
στον
(βιαίως-εκδ.)
εκχριστιανισμένο Ελληνισμό (Βυζάντιο και Τουρκοκρατία) ήταν η αυτοδιαχειριζόμενη κοινότητα - ενορία και φανέρωση του τρόπου η «εκκλησία των πιστών».
Ο στόχος στον οποίο απέβλεπε η πόλις (ο τρόπος του όντως αληθούς) αποτυπώνεται στη λογική αρμονία των αρχιτεκτονικών μελών του Παρθενώνα, στην αφαιρετική υποδήλωση του καθολικού λόγου της ουσίας (όχι του εφήμερου ατόμου) που σαρκώνει το άγαλμα, στην τραγωδική δραματουργία της θεατρικής εκφραστικής.
(Αγαπημένα αντικείμενα καταστροφής των Βυζαντινών-εκδ).
Αντίστοιχα, ο στόχος της ευχαριστιακής κοινότητας αποτυπώνεται στο αρχιτεκτονικό (στατικής) ρίσκο της διαδοχής θόλων, ημιθολίων, σφαιρικών τριγώνων που λογοποιεί την ύλη, παραπέμπει στην «κένωση» - σάρκωση του Λόγου ως τρόπο τής όντως υπάρξεως. Aποτυπώνεται στη «διάβαση επί το πρωτότυπον» που κατορθώνει (με την ίδια αφαιρετική επιδίωξη του αγάλματος) η βυζαντινή Εικόνα ή στην «αποκαλυπτική» δραματουργία (με πιστότητα στο αρχαίο σκηνικό υπόδειγμα) της εκκλησιαστικής Ευχαριστίας.
(Ατυχής σύγκρισις ανομοίων μεγεθών και ποιοτικώς και ποσοτικώς. Εξ αλλου η Ιερή Αρχιτεκτονική δεν ανήκει στους Βυζαντινούς. Απλές αντιγραφές αρχαιοτέρων ιερών μαθηματικών κωδίκων...εκδ.)
Σήμερα δεν καταλαβαίνουμε τίποτα από τις προτεραιότητες αναγκών και στόχων που εξασφάλιζαν τη συνέχεια του τρόπου της ελληνικότητας, δεν μπορέσαμε να διασώσουμε στο ελλαδικό κρατίδιο αυτόν τον τρόπο ούτε ως μνήμη, θησαύρισμα παιδείας. Μας είναι αδύνατο να κατανοήσουμε (δεν έχουμε προσλαμβάνουσες παραστάσεις), πώς μπορεί μια συλλογικότητα να οργανώθηκε κάποτε με προτεραιότητα ανάγκης την υπαρκτική γνησιότητα και όχι τη χρησιμότητα. Ερμηνεύουμε την Αρχαία Ελλάδα, το Βυζάντιο, την Τουρκοκρατία με τα κριτήρια και τα δόγματα του Ιστορικού Υλισμού ή με τις προ-πολιτικές ατομοκεντρικές αξιώσεις του Διαφωτισμού – μιλάμε για την αρχαία αθηναϊκή δημοκρατία σαν το προανάκρουσμα «αυτοθεσμιζόμενης» κολλεκτίβας ή «κομμούνας».
(μήπως τα ιερά Μυστήρια της Αθήνας , θα βοήθαγαν την κατα-νόηση των Αθηναίων; Εκει, εκει στην «κομμούνα» της Ελευσίνας (ιερό χωροχρονικό σημείο : Έλευσις), στον Μυστηριακό χώρο της ενθεογένεσης των προγόνων που οι σύγχρονοι ιερόσυλοι α-μόρφωτοι Ελληνορωμαίοι χωροθέτησαν "τυχαία" τα διυλιστήρια και την χημική και τοξική "κόλαση"-εκδ.)
Ο Ελληνισμός τέλειωσε ιστορικά με αργό και βασανιστικό (ταπεινωτικό) ψυχορράγημα που ξεκίνησε το 1833 και συνεχίζεται, άγνωστο για πόσο ακόμη. Παλεύουμε να πιθηκίσουμε με συνέπεια τα «φώτα» της Εσπερίας, την παραχάραξη του αθλήματος της σχέσης σε μονοτροπία της χρήσης. Και ούτε αυτό δεν καταφέρνουμε, ο μεταπρατισμός μάς καθηλώνει σε τριτοκοσμικά επίπεδα υπανάπτυξης, διαφθοράς, οργανωτικής διάλυσης, απαιδευσίας, βαναυσότητας στην καθημερινή συμπεριφορά.
(Ελληνοχριστιανικός λαικός ορθόδοξος μετασοσιαλισμός-ολα σένα-εκδ.)
Αν συνεχίζουμε κωμικά να καυχώμαστε για την Αρχαία Ελλάδα, είναι επειδή μάς μάθανε ότι στο δικό της κληροδότημα βασίστηκε, και αυτό αξιοποίησε ο καταναλωτικός πολιτισμός της Δύσης, που εμείς αποκλειστικά θαυμάζουμε και είναι το ίνδαλμά μας.
(Τίποτα τυχαίο. Μερικοί που γλύτωσαν από την "Αγάπη", "Δεν καυχώμαστε γιά την Αρχαία Ελλάδα,τρέμουμε από την ιερή συγκίνηση της Α-λήθειας της Ελλάδας και το μέγεθος του Ανίερου Ψέμματος της Νέας Ρώμης...εκδ.)
Ωσάν να ήταν ποτέ δυνατό η ταύτιση του «αληθεύειν» με το «κοινωνείν» να γεννήσει τον ατομοκεντρισμό του cogito ή της αισθησιοκρατίας, η μεταφυσική στόχευση της αρχαιοελληνικής δημοκρατίας να παραγάγει το όνειδος της σημερινής εμπορευματοποιημένης κομματοκρατίας.
( Οδηγούμεθα συνειρμικά στον Νεοπλατωνισμό, το πιο βαθύ συστημικό κομμάτι της Χριστιανικής Κοσμοθεωρίας-πλήρως αντιγραμμένο βέβαια...-εκδ.)
Το ιστορικό ψυχορράγημα του Ελληνισμού είναι βασανιστικό και ταπεινωτικό, γιατί συνεχίζουμε να υπάρχουμε χωρίς πια να είμαστε Ελληνες και χωρίς να μπορούμε να γίνουμε «Ευρωπαίοι». Και απομνημείωση αρχιτεκτονική του χαμένου προσώπου μας είναι η βλάσφημη αισχρουργία του Νέου Μουσείου της Ακρόπολης: Αυτάρεσκη αναίδεια μιας αφελληνισμένης κοινωνίας, που χρυσοπληρώνει Αμερικανοελβετό για να φιλοτεχνήσει «μοδέρνο» νεοπλουτίστικο πορτραίτο της αμάθειας και ασχετοσύνης της.
(Και τον πρόεδρο του μουσείου και τα νεοβυζαντινά ιερατεία να παρεμβαίνουν αρχικώς πριν τον σάλο λογοκρίνοντας τον κ.Γαβρά και "κόβοντας" την Αλήθεια απο την ταινία για τις καταστροφές του μνημείου που πράγματι υπέστη απο τους μαινόμενους Χριστιανούς. Ετσι θα εξασκήσουμε το "αθλημα της Αλήθειας" κ.Γιανναρά;;-εκδ.)
Σε κάθε παραμικρή πτυχή του το σημερινό ελληνώνυμο κρατίδιο είναι μια ύβρις της ελληνικότητας.
Δυστυχώς επτωχεύσαμε και απο "Θεό" και από "θεούς" κ.Γιανναρά. Ουδείς ασχολείται με την εκδήλωση της ενέργειας των αρχαίων ρημάτων θέω και θεώμαι. Η τιμωρία του ειδώλου σκληρή. Δυστυχώς δεν μπορεί να παραμένει η Α-λήθεια στο σκότος. Δυστυχώς δεν γίνεται με "αυτοκρατορικά βυζαντινά" διατάγματα να επιβάλλεται το άθλημα του ψεύδους στον αιώνα της πληροφορίας. Οπως λόγου χάριν στον κ.Γαβρά. Χρειαζόμαστε αυτοκάθαρση, ολική επαναφορά της τραγικής Ιστορίας του «Ελληνισμού»...Και τότε, ίσως υπάρξει η Ανάσταση του Ανθρώπου.
New Acropolis Museum, Athens - Opening Ceremony - June 2009 ...- Watch more Videos at Vodpod.
Σχετικά άρθρα εδω και εδω
