«Το συναρπαστικό σενάριο της σημερινής Ελληνικής Κυβέρνησης του ΠΑΣΟΚ, πού σαν πολιτικό κίνημα σχηματοποιήθηκε έντεχνα από τον ικανότατο Ανδρέα Παπανδρέου, είναι μια σοβαρή υπόθεση πού ξεκίνησε από τα ειδικά γραφεία προγραμματισμού καί μελέτης του Στέητ Ντηπάρτμεντ. Σέ εκείνες τίς χώρες πού συνεργαζόμαστε καί τίς θεωρούμε γεωγραφικά καί στρατηγικά κρίσιμες καί μας ενδιαφέρει ή ύπαρξη καί λειτουργία των βάσεων μας χωρίς προσκόμματα καί προβλήματα, προετοιμάζουμε καί βοηθάμε στη δημιουργία των Κυβερνήσεων. Ή προοπτική προώθησης μιας σοσιαλιστικής κυβερνήσεως στην Ελλάδα, ήταν ζήτημα πού απασχόλησε την Κυβέρνηση Νίξον καί ειδικότερα τον υπουργό Εξωτερικών Χένρυ Κίσσιγκερ, όταν ή χώρα μας με τη φανερή υποστήριξη στίς δικτατορίες, πλήρωνε τεράστιο τίμημα ήθους καί γοήτρου από τον ρόλο της σαν προστάτιδας καί ήγέτιδος δύναμης των δημοκρατικών καί ελευθέρων λαών όλου του κόσμου.
"Οταν το πνεύμα λοιπόν καί ή νοοτροπία των γραφείων του Στέητ Ντηπάρτμεντ μεταβλήθηκαν από τη «νέα αντίληψη» του δόκτορα Κίσσιγκερ, oρθώς χρειαζότανε να υποστηριχθούν καί άλλες πολιτικές φόρμουλες, ακόμη καί σοσιαλιστικές με απεριόριστες δυνατότητες συνεργασίας. Αφού αξιολογήθηκε αυτός ό ρόλος, ό Ανδρέας Παπανδρέου, χωρίς να διαφωνήσει κανένας ήταν ένας δυναμικός, πειστικός καί ευκίνητος ηγέτης πού διεκδικούσε να διαδραματίσει τον ρόλο του στην Ελλάδα, θα έπρεπε βεβαίως να περιμένει μέχρι να έρθει ή σειρά του. Το ΠΑΣΟΚ είχε γίνει μια υπόθεση ΣΩΣΤΗ καί ΔΙΚΗ μας καί ή αναρρίχηση του στην Κυβέρνηση ήταν αποτέλεσμα πού περιμέναμε άφου το είχαμε ΠΡΟΓΡΑΜΜΑΤΙΣΕΙ».
Δεν υπάρχει Ιστορικά, ανατριχιαστικότερη αλλά καί ταυτόχρονα, ειλικρινέστερη απάντηση. Ό Χαίηγκ δεν θα μπορούσε ποτέ να μιλήσει έτσι, ακόμη καί σε μια διάλεξη πού ή ευθύνη των λεγομένων αφορούν κυρίως εκείνον πού τα λέει καί μετά το ακροατήριο του. 'Άλλωστε ό Χαίηγκ ισχυρίστηκε ακόμη ότι «ό Ανδρέας Παπανδρέου είναι ένας ηγέτης, πολύ σημαντικός στα Βαλκάνια προικισμένος με διορατικότητα καί αντίληψη καί σύμφωνα με όσα εγώ γνωρίζω, εκτός από τον κ. Κωνσταντίνο Καραμανλή πού ασφαλέστατα είναι σημαντικότερος του, ουδείς άλλος ηγέτης, είναι δυνατόν για μερικά χρόνια να τον πλησιάσει σε δημοτικότητα, απήχηση καί καθιέρωση μέσα στο λαϊκό εκλογικό σώμα του ελληνικού λαού».
Καί συνέχισε: «Ό ελληνικός σοσιαλισμός είναι θεωρητικά μια υπόθεση πού τονίζει τα προβλήματα του Λαού, διαφέρει βαθιά από τον παραδοσιακό σοσιαλισμό, τα σταθερά σημεία συμφερόντων των κοινωνικών τάξεων δεν μεταβάλλονται, ή οικονομία διατηρεί την παραδοσιακή συντηρητική μορφή καί οτι ουσιαστικό συμβαίνει είναι ό αναγκαίος εξωραϊσμός καί συγχρονισμός του συστήματος. Γιατί θα έπρεπε να υπονομεύσει κανείς αυτό το μοντέλο, ακόμη καί εάν αυτό συνέβαινε μέσα στην Αμερική; "Εχει ό ελληνικός σοσιαλισμός του κ. Παπανδρέου μιά είδοποιό διαφορά πού εμείς την έχουμε αντιληφθεί καί εγκρίνουμε. Δίχως αυτή την παραχώρηση τα πράγματα θα μπορούσαν να ήταν δύσκολα σήμερα στην Ελλάδα, πού είναι μια χώρα μεσογειακή, ευαίσθητη καί ιδιόμορφη στίς πολιτικές συνήθειες καί την ιστορική της διαδρομή».
Κοφτά σαν τσεκούρι λόγια, με καθαρά καί παστρικά συμπεράσματα, πού δεν επιτρέπουν καμιά άλλη έρμηνεία,εκτός από εκείνη πού πεντακάθαρα εννοούν. Ό στρατηγός Χαίηγκ δεν έχει μάθει να παίζει με τα λόγια, τώρα πού απλός πολίτης μπορεί να λέει όσα ξέρει καί όσα πιστεύει σταθερά. Το ΠΑΣΟΚ λοιπόν ήταν μια «σωστή καί δική τους υπόθεση...»
